Razo-Baldaio ou como namorei dunha praia

Que preto e que lonxe me parecía Baldaio.

Aínda foi en setembro do ano pasado cando fun deixando pegadas sobre a area mollada dende Razo ata Baldaio. Non foi sen tempo, despois de tantos anos visitando estas dúas praias por separado. As chagas dos pés mereceron a pena. Cando sentes a liberdade de estar fronte a un enorme océano, respirando o seu ar, a súa brisa que percorre o teu corpo como o máis fermoso dos aloumiños. O sol, que tamén estaba nesa bonita mañá de finais do verán, é o perfecto acompañante para sentirte viva como un elemento máis da natureza entre dunas, ondas, auga, sal, marismas…neste areal que non necesita unha bandeira azul para demostrar por qué paga a pena camiñar por el. Dende a Cabreira ata a lagoa de Baldaio. Ese foi o meu camiño que ben puido ter rematado metros máis aló se non fose porque había que repartir unha botella pequena de auga que xa non estaba nin fresca. Era un día de calor abafante, deses que agora xa non sabes se veñen en marzo, en xullo ou en setembro. Esperábanos un regreso ata Razo dunha horiña andando, facéndoo rápido e sen pararse na marabillosa paisaxe, pois se me perdese nela serían uns minutos máis, non sei cantos, porque ás veces é mellor non saber o tempo que marcan as agullas.

E se quedamos mirando o horizonte? Que hai despois daquela liña?

Pero o tempo nunca está perdido cando se trata de aprender sobre a natureza desta paraxe, que ademais é un dos maiores intereses da costa galega pola súa riqueza ecolóxica. Véñenme á mente eses días en primaria cando nos levaban a Razo para gozar de actividades deportivas na praia. Xunto a baixada do posto de socorristas compartimos risas, xogos, confidencias…probablemente descoñecendo moito do que significaban os quilómetros que tiñamos ás nosas costas. Tamén había excursións científicas, non pensedes que todo era festa. Un día de frío e vento fomos ata Baldaio, onde un señor, que daquela eu vía moi sabedor, nos falou sobre a vexetación da marisma, na que destacan os xuncos, paraíso dunha gran variedade de aves acuáticas e tamén -aínda que o meu recordo visual é escaso- nos mostrou un “ollo de sapo”. Na miña cabeza non paraban de soar esas tres palabras a pesar, ou máis ben, debido a que eu non chegara a entender que era iso e por que se chamaba desa forma. O guía dicía que era algo moi típico de Baldaio e explicábanos a orixe do nome, que tiña que ver coa súa forma. Eu tardei en descubrir que en realidade era un cacho de rocha, un tipo de gneis para ser exactos. De feito, creo que volvín a escoitar a palabra nas clases de Xeografía do instituto. E aí encendíase a luz e víñaseme a praia á cabeza de novo. Aínda que eu non asimilase de todo o termo está ben que o estudado se poida ver na práctica e co paso do tempo decátaste de que na nosa costa temos unha gran enciclopedia ecolóxica, xeolóxica e, como non, paisaxística.

A auga que te acaricia.

Hoxe, un día de primavera, volvo a pasear por aquí e saboreo un xeado de chocolate con améndoas. Falta o sol de verán, co seu ceo azul, e falta que a praia se acicale para recibirnos. Aos de fóra, aos que téndoa preto non a poden visitar a cotío, aos surfistas que desfrutan das ondas do seu mar, ás sereas, aos piratas, a ti, a min, a nós. Falta todo un verán por gozar baixo o noso sol, coas nosas toallas, cos nosos pés na beira do mar, cos paseos ata o final ou ata o comezo, coa cabeza baixo esa onda que nos vai atrapar, co noso primeiro e último baño da temporada estival.

 

Unha baixada que xa non é, pronto a necesitaremos.

Se temos en conta todo o que aprendín naquela saída de clase, que non me digan que vou a Razo só por pasalo ben, poñerme morena e tomar xeados nun banco mirando o mar. Ou si. Se me deixades facer unha petición…pido unha bandeira azul para Razo. E que a verde se vexa tamén. Así foi como namorei.

Un comezo ou un fin que se agocha coa marea.

 

 

 

Comentarios cerrados.

Deixar un comentario