Unha casa con catrocentos anos de historia ameaza ruína

1607. Quedade coa cifra ben gravada na cabeza cando miredes as imaxes deste novo capítulo da miña viaxe polas desgrazas arquitectónicas da Costa da Morte. Desta vez, o forte vento do Nordés arrastroume terra adentro, até Berdoias, no concello de Vimianzo, (que por certo, van estar de festa. Anda que non son eu espelido!). Como sempre fago ao chegar a un novo lugar para pousar, informeime da historia da aldeíña. Así coñecín a Alonso II de Lema, un fidalgo que revolucionou aos seus veciños ao trasladar a igrexa parroquial dende A Grixoa até Berdoias, erguendo unha de nova planta na que mandou gravar o seu anagrama. Pois este señor vivía nunha casa de poderosas pedras de granito, moi tradicional, sen aires pacegos. Na lumieira da porta consérvase a data da súa construción: 1607.

Na porta está escrita a data da fundación: 1607.

A casa fidalga está sen tellado.

Puiden visitar a casa dende a fachada, o lateral, por fóra… e por dentro. A histórica casa do fidalgo, a construción máis antiga da aldea (co permiso da Casota de Freáns) ameaza ruína. Xa hai anos que o tellado caeu, pouco conserva no seu interior. O que si segue en pé é a fermosa cheminea de ladrillo e o anexo-ghalpón de formigón que dá servizo para os animais e o traballo agrícola. Dá moita mágoa ver a situación deste emblema da historia local que coa crise económica verá tarde unha urxente restauración.

Pegado á casa de 400 anos, un amigo de formigón.

Para que vos fagades unha idea, Alonso de Lema era coetáneo de Cervantes e a casa construíuse só dous anos despois de que se publicara o Quixote. Agora seguro que a cifra do comezo ten outro sentido: 1607.

A casa ten unha cheminea pouco agraciada.

Tamén che pode interesar:

O xardín das delicias de Corcubión

– O celme do feísmo agóchase preto do Anllóns

– Deus apreta pero non afoga…

O edificio “por se acaso” no Castro das Barreiras. 

 

Comentarios
Unha resposta a “Unha casa con catrocentos anos de historia ameaza ruína”
  1. Chus Barbeira di:

    E no lintel da porta, acompañando a data de construción, ese couso da luz que non sei como se chama, aparafusado cos seus correspondentes furados na pedra, claro. E aínda bo é que non aproveitaron a parede para espetarlle unha farola e aforrar o poste… vese que non vive cerca ningún “notable”
    Ai, cormoransiño asustado, cantos sustos che quedarán aínda por levar?

Deixar un comentario