MIRADAS

“Somos MIRADAS sen cabeza. Cos ollos do revés. Podemos ver a través de ti. Dentro. Moi dentro. Ata acampar no teu iris e mastigarche as retinas”   entoaron, no meu maxín, os cadros da exposición colectiva. Como un himno; co alento indomeable da voz conxunta. Palpitaban as obras ao mesmo compás porque compartían un atributo común: a intensidade. Desde perspectivas diversas, exhibidas de forma distinta, pero cunha potencia capaz de... Read More